- 727 -

Achter de mooie façade van Magritte en achter de mooie façade van de neocommunisten ontdekte henryEC met zijn rechtvaardigheidsgevoel altijd maar opnieuw en opnieuw afkeurenswaardige tot zelfs gruwelijke dingen. En zoiets beperkte zich niet tot het binnenland. Daardoor was de

Vader der Expressieven ook stilaan geëvolueerd tot een politiek geëngageerde kunstschilder.

		de Groenen bleven in 2026 de mensen hun weiden afpakken en die "omvormen tot natuur en bos", hoewel overal in de EU grote bosbranden in de natuur aan het uitbreken waren... door de "kimaatopwarming" volgens diezelfde Groenen, door brandstichtingen of blikseminslagen volgens anderen
juister ware: GROENEN BEDANKT
	migranten-wijk sluikstort
			rechtspraak bij moslims
			in de zomer 2026 drongen zomaar 70-duizend migranten uit Afrika in één dag Europa (Ceuta) binnen… …schrik alom …een gevolg van de ‘verstandige’ leiding van de linkse Europese regeringen
Volkeren uit Afrika hadden geen verantwoordelijkheidszin. Kinderen maken, haha-en-hop, dat was geen probleem, maar ze opvoeden dat was wat anders… Velen stuurden zelfs hun kind gans alleen naar Europa en hoopten nadien op gezinshereniging… In België eisten linksgezinden – Groenen en PvdA’ers – de aandacht met “wij zijn toch goede mensen, hé”… door mensensmokkelaars te helpen om tienduizenden immigranten naar de EU te lokken die niet eens vluchtelingen waren, dus profiteurs. Daardoor staken ze hun eigenvolk in grote problemen: er kwam woningnood, er kwamen overvolle gevangenissen en mank lopende scholen.
		slachting van schapen bij moslims als offerfeest in het aanschijn van hun kinderen…

CHAOS

ALOM

Kortom: chaos, ja. Al gans zijn leven had henry de evolutie van zijn land kunnen volgen en deze keer hoorde en zag hij dat het fameus verkeerd begon te lopen. In de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog had zijn regio zich nog vlug hersteld. Nou ja, veel viel er niet te herstellen, want de kunstminnende vijand had veel respect gehad voor de kunstige gebouwen. De meeste schade was toegebracht vóór en kort na D-Day van 6 juni 1944 door de tapijtbombardementen van de geallieerden. De bevolking had onderling nauwere banden gesmeed in die jaren van overheersing en dat bleef voelbaar gedurende meerdere decennia. De mensen hadden elkaar geholpen en de empathie bleef jarenlang diepgeworteld. Dat was ook te zien aan de gezinnen, waarin toen weinig echtscheidingen ontstonden. Maar kort nadat henry in 1992 zijn actieve rol bij de Zeemacht had neergelegd, kwamen mensen bij hem omdat ze schrik hadden gekregen voor het te groot aantal moslims dat immigreerde én voor de chaos die de linkse overheid hierbij creëerde. Aan de ene kant voelden die mensen aan dat die ‘gasten met hun Koran’ in de toekomst een gevaar voor hen gingen betekenen. Aan de andere kant voelden ze zich in hun problemen helemaal niet meer gesteund door hun eigen overheid, die tot vóór de opkomst van de N-VA links was, dus neocommunistisch tot zelfs communistisch.

Kortom, de mensen voelden zich niet meer ‘thuis’ zoals vroeger in hun vertrouwde, netjes geordende, wettelijke maatschappij. De nieuwe situatie verwarde hun geest, bracht chaos. Zelfs succesvolle stand-upcomedians wisten niet meer goed welke woorden ze wel of niet mochten zeggen en welke gebaren ze wel of niet mochten maken om niet te worden aangeklaagd voor het gerecht. Het werd immers hoe langer hoe belachelijker. Woorden zoals “blanken” of “negers” werden plots racistisch en dus bestraft. Negers moesten plots “zwarten” worden genoemd, wat 70 jaar vroeger aan henry op het atheneum maar dan met reden was geleerd en enkel werd toegeschreven aan de Senegalezen. En blanken moesten nu plots “witten” genoemd worden. In de kunstwereld was de reactie hierop steevast niet mals:

wit

blank

“Ze zouden beter eens in onze academie binnenwippen, verven leren mengen en penselen in hun poten pakken. Wij moeten duidelijk het verschil tussen blank en wit op doek kunnen brengen of we verliezen punten. Een blanke huid is niet zo gemakkelijk weer te geven. Moesten we onze blanke modellen allemaal schilderen met witte gezichten, ze zouden niet content zijn.”