|
- 722 - |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
En dus kwam ook Timi in het vizier van de Groenen. Ook
haar weidegrond wilden ze afpakken. henryEC wist allang wat zijn echtgenote
allemaal vroeger al had moeten doorstaan als klein meisje. En om haar zo vlug
mogelijk van die akelige herinneringen af te helpen, had hij na hun huwelijk
in 1993 een grote motorhome gekocht om er met haar een hoop reizen mee te
maken. Een grote? Ja, want hij had voor haar ook enkele honden gekocht. Daar
had ze door dat jeugdtrauma blijkbaar behoefte aan en die konden in een
dergelijke motorhome gemakkelijk worden meegenomen. Met deze aankopen had
henry dan ook meteen doel getroffen: Timi was volop beginnen openbloeien.
Maar henry had aangevoeld dat ze nóg iets mankeerde. En dát had ze hem toen
nog niet durven vragen. Gelukkig had henry onder andere ook psychologie
gestudeerd en wist hij hoe erg iemand kan afzien als die in zijn of haar
jeugd erge dingen heeft meegemaakt. Wat mankeerde Timi dan nog door haar
jeugdtrauma? Een psychiater? Neen, want henry was er. Geen psychiater, wel
een pony of een paard! Alleen een paard kon haar helpen. Daar zorgde henry
dus voor op 6 maart 2001 én voor een bijpassende weide én voor alpaca’s als
gezelschap van het paard. Het was voor Timi, toen ze nog een puber was, ook
een opdoffer geweest toen ze van de dokter had vernomen dat ze geen kinderen
mocht krijgen. “Levensgevaarlijk”, had de dokter haar op het hart gedrukt.
Daarom klampte ze zich vast aan die dieren. Meer nog. Ze zag in dat paard en
die alpaca’s als het ware haar kinderen. Dat maakte dat ze totaal gelukkig
kon zijn. De Oostenrijkse psychiater Sigmund Freud sprak hierover voor het
eerst in zijn psychoanalyse: de Ersatzbefriedigung, de ersatzbevrediging. Die
had een genezend effect. Toen Timi’s paard was gestorven, bleven haar
alpaca’s gelukkig nog over en noemden de dorpsbewoners haar de AlpacaQueen.
En henry schonk haar nog enkele nieuwe ‘kinderen’: zwartblesschaapjes. Alzo
was Timi in de zevende hemel. Wolven van de Groenen werden dus later des
duivels.
Op deze onbeschoftheid had Timi gevat geantwoord met: “We
zijn hier niet in Turkije of Marokko.” Dat Timi ’s nachts op de weide
vertoefde, kon henry zeer goed begrijpen en daar had een moslimagent – met
zijn andere cultuurachtergrond – zich niet in te bemoeien. Als militair
officier vond henry dit incident betreurenswaardig, want hij had veel respect
voor de politie. Leger en politie waren immers als het ware broeders. Samen
zorgden ze voor de oh zo broodnodige veiligheid, die in die dagen op scherp
stond. Maar nú… Eén. Een volwassen vrouw kan zelf bepalen wat ze moet doen,
vond henry; hij was geen jaloerse man, nooit geweest trouwens; hij kende en
vertrouwde Timi volledig. En twee. Timi had henry op de hoogte gebracht dat
ze problemen had met twee ‘kinderen’. Die hadden verhoogde hulp nodig en dat
moest ook ‘s nachts. Het werk van een hobbyboerin is even zwaar als dat van
een echte boer, met dit verschil dat haar hobby geen geld opbrengt, wat voor
Timi zeker niet nodig was.
En hij had Beauty in zijn armen! Hij sprong recht en viel
Timi aan. In een korte schermutseling liet hij Beauty vallen en vluchtte weg.
Trillend van de zenuwen begon Timi meteen haar ‘kindje’ te verzorgen. Nadien
bleek dat de dief eerst Milky had willen stelen. ’s Anderendaags was Beauty,
amper zes dagen oud, gestorven door de val en de stress. Door verdriet
overmand en onder een gevoel van leegte diende Timi klacht in op de lokale
politiepost, waar drie politiemannen, onder wie die moslimagent, haar niet
wilden of mochten helpen. De ontroostbare Timi, erg onder de indruk van al
dit gebeuren – haar ‘kind’ was gedood! – werd door haar negen verwanten naar
een hoger politiecommissariaat gebracht. Daar werd het incident meteen
bloedserieus aangepakt. Timi kreeg daar te horen dat een bende in de regio
bezig was met jonge weidedieren te stelen en immigranten inzette om die klus
te klaren… Kort daarop werd de moslimagent overgeplaatst. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
