- 726 -
Het rechtvaardigheidsgevoel van henryEC, dat in zijn schilderijen geregeld opwelt, beperkte zich niet tot het politiek gebeuren. Ook de kunstwereld kreeg ervan langs. Het respect dat hij voor de surrealistische kunstschilder René Magritte had, smolt in de zomer van 2025 weg als sneeuw voor de zon, toen hij vernam welke sadist deze man was geweest. De officier-kunstschilder zorgde meteen voor een schampschot tegen diens bekendst schilderij ‘Ceci n’est pas une pipe’ met zijn schilderij “Dit is geen ezel’, ‘This is not a donkey’, ‘Ceci n’est pas un âne’. CECI N’EST PAS UN ÂNE 80 cm x 60 cm 6 augustus 2025 Immers, henryEC vernam dat Magritte niet alleen honden en katten erg had gekweld, maar dat hij ook een ezel had gehad die hij had opgesloten in een stal, waar hij het dier verstoken liet van eten en water. Het dier crepeerde er van de dorst en de honger. Het balkte en schreeuwde het dagenlang uit van de eenzaamheid en de schrik. Het riep om hulp, tevergeefs. In die situatie liet Magritte meedogenloos zijn ezel sterven. Dat maakte een erg diepe indruk op henry, de dierenvriend. Hij schilderde de ezel zodanig dat de kijker hem op twee manieren kon zien. Vanop een kleine afstand van zo’n drie à vier meter lijkt hij rechtop te slapen in een houding van “die mensen maken het me te zwaar”. En van dichtbij ziet de kijker dat de ezel rechtuit kijkt, zo van “wat staat er mij nu nog allemaal te wachten”. En binst ziet de kijker ook het schampschot…